Moja ciężarna córka leżała w trumie – a jej mąż przybył, jakby to była jakaś istota. Wyszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod ręką, a jej pięta uderzyła o podłogę niczym oklaski. Nawet pochyliła się i szepnęła do mnie: „Wyglądałem na to, wygrałam”. Stłumiłam krzyk i wbiłam w ostrze ataków, nieruchome, na zawsze. przepisami prawa podchodzącego do przodu, trzymającego zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oświadczenie łamiące się – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć został krzywo – aż do prawnego wymówienia nazwy. I uśmiech usunięty z jego twarzy.
Moja ciężarna córka spoczywała w trumnie, a jej mąż wyszedł do kościoła śmiejąc się.
Nie czuję się. Śmieję się.
Dźwięk przeciął hymn niczym ostrze cięte przez jedwab. Wszystkie głowy się wydostały. Czarne garnitury zesztywniały. Białe lilie zadrżały na stojakach. I oto on – Evan Vale, mój zięć, w lśniących, wypolerowanych butach, z funkcją złotym zegarkiem, z ręką spoczywającą na resztę kobiety, która zrujnowała małżeństwo moje.
Jej imię brzmiało Celeste.
Jej obcasy stukały o posadzkę kościoła ostro i bezlitośnie, niczym oklaski po popełnieniu zbrodni.
Stały przy trumnie mojej córki, z obiema uniwersalnymi przed sobą. Starsze kobiety z sąsiedztwa szeptały modlitwy, kontrolowanie dłoni w rękawiczkach. Moja siostra złapała mnie za łokieć, ale nie ruszyłem się.
W trumnie moja córka Emma podstawowa jak porcelana. Za blada. Zbyt nieruchoma. Stosowane do dotykania okrągłego, gdzie mój nienarodzony wnuk przestał się z niej wydostać.
