„Dla ciebie, dla mnie, dla dzieci”.
Patrzyłam na niego długo. Potem wziąłem pióro. Moja teściowa odetchnęła z ulgą. Elena lekko uniosła podbródek. Lorenzo marynarkę, która została natychmiast wykluczona.
Podejdź. Tylko raz. Moje pojawienie się pojawiło się na elastycznym spokojem, który zaskoczył mnie nawet.
Teściowa powstaje.
„Wreszcie więźniem się rozsądkiem”.
Zamknęłam pióro.
„Teraz wasza kolej, by go przetestować”.
Wszyscy na mnie patrzeli. Wyjęłam drugą torebkę i po niej ją na stoliku obok koperty z trzema milionami. Lorenzo zmarszczył brwi.
„Co to jest?”.
„Mój prezent pożegnalny”.
