Moja ciężarna córka leżała w trumie – a jej mąż przybył, jakby to była jakaś istota. Wyszedł śmiejąc się, trzymając kochankę pod ręką, a jej pięta niszcza o działaniu niczym oklaski. Nawet pochyliła się i szepnęła do mnie: „Wyglądałem na to, wygrałem”. Stłumiłam krzyk i wbiłam w ostry atak, nieruchome, na zawsze. działającego prawa podchodzącego do przodu, utrzymującego zaklejoną kopertę. „Przed pogrzebem” – oświadczenie łamiące się – „testament musi zostać odczytany”. Mój zięć został krzywo – aż do wymówienia nazwy. Uśmiecham się do usunięcia z jego twarzy.
Moja ciężarna córka pozostała w trumie, a jej mąż wyszedł do kościoła śmiejąc się.
Nie czuję się. Śmieję się.
Dźwięk przeciął hymn niczym ostrze cięte przez jedwab. Wszystkie głowy się wydostały. Czarne garnitury zesztywniały. Białe lilie zadrżały na stojakach. I oto on – Evan Vale, mój zięć, w lśniących, wypolerowanych butach, z funkcją złotego zegarka, z ręką spoczywającą na resztę kobiet, która zrujnowała małżeństwo moje.
Jej imię brzmiało Celeste.
Jej obcasy stukały o posadzkę kościoła ostro i bezlitośnie, niczym oklaski po popełnieniu zbrodni.
Stały przy trumnie mojej matki, z obiema uniwersalnymi przed sobą. Starsze kobiety z sąsiedztwa szeptały modlitwy, kontrolowane dłonie w rękawiczkach. Moja siostra złapała mnie za łokieć, ale nie ruszyłem się.
W trumnie moja córka Emma podstawowa jak porcelana. Za blada. Zbyt nieruchoma. Stosowane do dotykania dokładnego, gdzie mój nienarodzony wnuk przestał się z niej wydostać.
