Kobieta słabo pokręciła głową.
Nie miał wyboru.
Znów zapadła cisza.
Poważne. Definitywne.
Czy on jeszcze żyje?
Pytanie zadał drżącym głosem.
Kobieta zawahała się tylko na sekundę.
Potem odpowiedział.
„Tak. Ale już go nigdy nie zobaczysz.”
Potem przyszły łzy.
Żadnego hałasu. Żadnego dramatu.
Cicho, łzy spływały jej po twarzy, gdy rzeczywistość uderzyła ją z całą mocą.
Jej dzieci patrzyły na nią z zakłopotaniem i strachem.
Wzięła je w ramiona i trzymała, jakby były jedyną rzeczą zapewniającą jej stabilność.
„A teraz… co się z nami stanie?” zapytał cicho.
Kobieta ostrożnie odsunęła teczkę bliżej.
„Teraz… musisz zacząć od nowa.”
„Od czego?” zapytał, niemal się śmiejąc, mimo bólu. „Nic nie mamy”.
Kobieta dyskretnie wskazała na puste miejsce.
“Dziękuję.”
Zmarszczył brwi.
“Co masz na myśli?”
“Dom.”
W każdym razie.
To jest w Twoim imieniu.
Nagle spojrzał w górę.
“Co?!”
“Dał ci to zanim wyszedł.”
“To niemożliwe…”
