List Lucile opowiadał o mężczyźnie o nazwisku Armand Valcourt, kolekcjonerze sztuki, wpływowym mecenasie sztuki i ojcu Élise. Zanim Lucile wyszła za mąż za ojca Camille, pracowała u niego jako konserwator. Pomagał jej, chronił ją, uwiódł, a potem zaciągnął na nią moralny dług nie do spłacenia. Kiedy odkryła, że część sprzedaży dzieł sztuki była wykorzystywana do prania brudnych pieniędzy za pośrednictwem organizacji kulturalnych, chciała odejść.
„Armand trzymał wszystko w niebieskim notesie” – napisała Lucile. „Imiona, płatności, obietnice, pomyłki. Nazywał to swoim ubezpieczeniem. Jeśli ten notes kiedykolwiek pojawi się w pobliżu, to nie będzie przypadek”.
Camille musiała przeczytać ostatnie zdanie trzy razy.
„Bądźcie szczególnie ostrożni wobec tych, którzy przychodzą z uśmiechem, idealną przyjaźnią i zbyt wieloma pytaniami na mój temat”.
Elise.
Elise, która cztery lata wcześniej pojawiła się w jej życiu na wernisażu w Saint-Germain-des-Prés. Elise, która znała obrazy Lucile. Elise, która nalegała, by przedstawić ją Adrienowi Delmasowi. Élise, która zorganizowała ich kolację zaręczynową, ślub, gale, a potem, stopniowo, izolację Camille, z tak wyrafinowaną delikatnością, że przypominało to miłość.
Diane wzięła list, a potem notes.
niebieskie, nie dotykając ich bezpośrednio.
„Przekażemy to wszystko prokuraturze finansowej bezpiecznym kanałem. Idziesz spać”.
„Nie mogę spać”.
„Wtedy przynajmniej przestaniesz toczyć samotnie wojnę, która zaczęła się, zanim się urodziłeś”.
Ale wojna zapukała do drzwi o 11:12.
Zadzwonił dzwonek księgarni. Marianne wyjrzała przez okno i cofnęła się.
„To ona”.
Camille zeszła na dół, zanim ktokolwiek zdążył ją zatrzymać.
Eliza stała przed półkami, nienaganna w kremowym płaszczu, z włosami ściągniętymi do tyłu i twarzą bledszą niż zwykle. Wyglądała jak kobieta, która przyszła przeprosić, pewna, że jej przeprosiny w końcu zostaną przyjęte.
„Camille” – powiedziała. „Musimy porozmawiać, zanim Adrien zrobi coś głupiego”.
Camille zatrzymała się jakieś trzy metry od niej.
„Jak mogli mnie szukać? Nastraszyć mnie? Przekonać, że jestem chora?”
Elise ścisnęła torbę.
„Nie rozumiesz, co mi zabrałaś.”
„Nie. Ale zaczynam rozumieć, co mi odebrano.”
Wśród książek zapadła cisza. Marianne pozostała przy schodach. Diane obserwowała, gotowa do interwencji.
Elise wzięła głęboki oddech.
„Mój ojciec znał twoją matkę.”
„Wiem.”
Ta odpowiedź zmroziła jej skórę.
„Więc wiesz, że nie była niewinna.”
Camille poczuła dreszcz.
„Uważaj.”
„Ukradła ten notatnik mojemu ojcu. Wywołała skandal. Ona…”
„Uciekła od mężczyzny, który myślał, że ma wszystko. Sztukę. Kobiety. Dzieci. Nawet prawdę.”
Elise na ułamek sekundy odwróciła wzrok. Camille to dostrzegła. To drobne wahanie było równoznaczne z wyznaniem.
„Dlaczego pojawiłaś się w moim życiu?”
Eliza nie odpowiedziała.
„Odpowiedz mi”.
Głos Camille już nie drżał.
„Mój ojciec chciał wiedzieć, co zostawiła ci Lucile” – mruknęła Elise. „Na początku miałam się do ciebie zbliżyć. Dowiedzieć, czy cokolwiek wiesz. Potem pojawił się Adrien”.
„Wszedł na scenę?”
Eliza zamknęła oczy.
„Armand uważał, że Adrien potrzebuje porządnej żony, żeby ustabilizować swój wizerunek. Miałaś odpowiednie imię, odpowiednią wrażliwość, żadnych niebezpiecznych koneksji. Przedstawiłam cię sobie”.
Marianne zakryła usta dłonią.
Camille z kolei nie drgnęła. Coś pękało zbyt głęboko, by wydać z siebie dźwięk.
„Czy moje małżeństwo było operacją?”
„Nie dla Adriena. Nie od razu”.
„Nie usprawiedliwiaj go”.
Eliza poczuła się, jakby dostała w twarz.
„Nie wiedziałam, że cię tak zostawi. Nie wiedziałam, że zachorujesz”.
Camille zaśmiała się sucho, prawie niesłyszalnie.
„Siedziałaś obok niego, kiedy zadzwoniłam z izby przyjęć”.
„Bałam się”.
„Czego?”
W końcu oczy Elise napełniły się łzami.
„Że wszystko się rozpadnie. Że mój ojciec zniszczy mnie razem z innymi. Że dowiesz się, że jedyna przyjaciółka, jaka ci została, była opłacana za to, żeby patrzeć, jak umierasz”.
Wyjęła kopertę z torby i podała jej ją.
„Mam dowody. Przelewy. E-maile. Instrukcje od mojego ojca. Przekażę ci je. Ale chciałam ci to powiedzieć prosto w twarz”.
Camille nie wzięła koperty. Diane wzięła.
