CZĘŚĆ 1
O 22:46, leżąc na noszach na oddziale ratunkowym paryskiej kliniki, Camille Delmas uświadomiła sobie, że jej mąż wybrał kieliszek szampana zamiast jej drżącej ręki.
Korytarz pachniał środkami dezynfekującymi, mokrymi płaszczami i tym dziwnym zmęczeniem szpitalnych nocy. Pod zbyt cienkim kocem Camille przyciskała telefon do piersi. Na pękniętym ekranie wciąż widniało imię Adriena.
5 połączeń.
Brak odpowiedzi.
W prywatnym pokoju na 8. piętrze rezydencji niedaleko Parc Monceau, Adrien Delmas obserwował, jak ekran się rozświetla, a potem gaśnie. Obok niego Élise Valcourt, jej najbliższa przyjaciółka, obracała w palcach kieliszek białego wina.
Élise. Ta, która poprawiała welon Camille w ratuszu w 7. dzielnicy. Ten, który szepnął jej tego dnia:
„Zobaczysz, z Adrienem nigdy niczego ci nie zabraknie”.
Camille niczego właściwie nie potrzebowała. Poza towarzystwem. Poza czułością. Poza kimś, kto zauważył, że staje się niewidzialna we własnym mieszkaniu.
Stażystka zatrzymała się przed jej noszami.
„Pani Delmas? Nadal ma pani niskie ciśnienie. Czy ktoś może po panią przyjechać?”
Camille przełknęła ślinę. Paliło ją w gardle.
„Mój mąż przyjedzie”.
Kłamstwo padło z zawstydzającą łatwością, jakby było wyćwiczone od dawna.
Stażystka sprawdziła kartę.
„Zemdlała pani w aptece. Jest pani odwodniona, niedożywiona, wyczerpana. To nie jest tylko omdlenie. Pani ciało panią ostrzega”.
Camille odwróciła wzrok w stronę na wpół odsuniętej niebieskiej zasłony. Za nią kaszlał starszy mężczyzna. Dalej kobieta cicho płakała przez telefon. I wciąż próbowała dodzwonić się do męża, który zawsze znajdował jakąś elegancką wymówkę, żeby nie przychodzić.
Oddzwoniła.
Tym razem odebrał Adrien.
„Camille, jestem na spotkaniu”.
Jego głos był niski, opanowany, zirytowany. Za nim usłyszała kobiecy śmiech. Nie byle jaki. Elise zawsze się śmiała, lekko sapiąc przez nos, jakby cały świat musiał się domyślić, że uważa wszystkich za nieco gorszych od siebie.
„Adrien… Jestem na ostrym dyżurze. Zemdlałam. Lekarz powiedział, że…”
„Nie teraz. Finalizujemy kolację założycielską z Elise. Przyślę Martina, jeśli potrzebujesz kierowcy”.
Camille milczała.
„Kierowca?”
„Camille, nie rób z tego wielkiej sprawy. Jesteś w klinice, prawda? Więc jesteś otoczona lekarzami”.
Westchnął. Znała to westchnienie. To oznaczało: kolejną scenę. Kolejną słabość. Kolejną prośbę w nieodpowiednim momencie.
„Oddzwonię później”.
Połączenie zostało przerwane.
Camille wpatrywała się w swoje odbicie w czarnym ekranie. Blada twarz, zapadnięte policzki, bezbarwne usta. Miała 33 lata i przez ostatnie trzy lata przepraszała za to, że żyje zbyt intensywnie.
O drugiej w nocy, wbrew zaleceniom lekarza, podpisała wypis ze szpitala. Pielęgniarka wręczyła jej receptę i spojrzała na nią z troską graniczącą z czułością.
„Czy masz jakieś bezpieczne miejsce, do którego mogłabyś pójść?”
Camille pomyślała o mieszkaniu przy Avenue Foch, białych ścianach, cichych drzwiach, sukienkach wiszących niczym garnitury idealnej kobiety.
„Jeszcze nie” – powiedziała. „Ale wiem, gdzie nie wolno mi wracać”.
A jednak wróciła.
Mieszkanie było puste. Zapaliły się automatyczne światła, oświetlając blady marmur, okazałe schody, ogromne wazy i galowe zdjęcia, na których Adrien trzymał mocno jej talię, jakby trzymał cenny przedmiot.
Camille weszła na górę, nie zdejmując płaszcza. Nogi jej drżały. Wzięła średniej wielkości walizkę, nie najlepszą ze swoich. W środku znajdowały się proste ubrania, dokumenty, leki, szary sweter, który matka dała jej przed śmiercią, i małe metalowe pudełko, które od miesięcy było ukryte za ręcznikami.
Potem weszła do gabinetu Adriena.
Znała to pomieszczenie lepiej, niż on sobie zdawał sprawę. Obraz Port-Cros, lekko przekrzywiony. Sejf za nim. Liczby, które, jak mu się zdawało, szeptał cicho, gdy wracał zmęczony do domu. Rozmowy z Martinem, jego zaufanym doradcą. Nazwy usługodawców powtarzały się zbyt często w sprawozdaniach Fundacji Delmas-Valcourt.
Camille nie stała się nagle niebezpieczna. Stała się uważna, bo się bała. A potem, bo zrozumiała.
Sejf się otworzył.
W środku, pod tekturowymi teczkami, leżał niebieski notes w zniszczonej okładce.
Wyjęła go.
W sypialni położyła obrączkę na łóżku, obok koperty.
