„Nie obchodzi mnie, czy stracimy procent na rzecz IRS. Zlikwiduj fundusz. Opróżnij konta regularne. Zamroź wszystkie powiązane karty kredytowe, Black Cards i linie kredytowe. Chcę, aby jej ślad finansowy zniknął z powierzchni ziemi. Tak, Marcus. W tej chwili.”
Rozłączyłem się, zanim zdążyłem zaprotestować. Moja siostra była teraz praktycznie bez środków do życia.
Zawiera numer telefonu głównego komendanta Millera, szefa lokalnego komisariatu policji. Trzy lata temu udostępniałem bezpłatne związkowi zawodowemu w jego okręgu, ratując emeryturę i karierę. Był mi potrzebny.
„Komitencja” – powiedziałem, gdy odebrałem. „Potrzebuję radiowozów na moją posesję przy Sterling Drive. czasami”.
„Victoria? Co się dzieje? Mamy skargę na hałas w związku z imprezą tam…”
„Mam nagrania z potwierdzeniem i godziną, które dowodzą, że wystąpienie tam powoduje skutki dla dzieci na niebezpieczeństwo i napaści” – powiedziałem, a mój głos przeciął powietrze niczym skalpel. „Sprawca i jego treść są obecnie na mojej posesji. Proszę o skorzystanie z kajdanki”.
Zakończyłem miejsce. Cyfrowy atrament wyszechł na ruinie moich wyników finansowych. Zamknąłem laptopa. Przez grubą szybę w moim przypadku dotkniętym patio. Beatrice odzyskała krew. Znów się śmiała, pozując do selfie przy użyciu, faktyczniec się jak królowa osiedla, zupełnie nieświadoma niewidzialnej, tylko zacisnęła się na jej pierwszym.
Wygładziłem działania nieskazitelnej marynarki, sprawdziłem swoje uderzenie w lustrze, upewniając się, że ani jeden włos nie jest na miejscu, i podszedłem do drzwi. Otworzyłem je. Od początku wycie policyjne syren dopiero zaczynało działać letnie powietrze – piękna, bezpośrednia symfonia, która zapowiedziała całkowitą zagładę. Kiedy położyłem dłoń na poręczy, przez wyjście schodząc, poprowadzono się.
Rozdział 4: Publiczna egzekucja
Zszedł po wielkich schodach, rozważane, miarowe kroki. W domu unosił się gęsty zapach perfum i cateringu – mdłe połączenie, które podsycało zimny ogień płonący w moich piersiach.
Wyszedł na taras, a przytłaczający lipcowy upał natychmiast mnie owinął.
Ja. Impreza wyczerpana apogeum. Ludzie, których nigdy wcześniej nie spotkałem, pili moje wino, pływanie w moim życiu, śmiali się na moich przejściach. Przemieszczała się między nimi jak duch rozdzierający morze jedwabiu i lnu. Goście milkli w pół, wykrywając wyłączenie awaryjne, i cofali się, gdy przeszedłem obok.
Beatrice przy barze na powietrzu, noszenie grupy mężczyzn w pastelowych koszulkach polo. Zobaczyła, że pojawił się, i teatralnie przewrócił się, pochylając się, przez szepnąć do charakterystycznego, co wywołało u niej chichot. Poprawiła się, szykując się do zbesztania mnie, do odgrywania roli pokrzywdzonej, zirytowanej rodziny, której spięty brat psuje atmosferę.
Całkowicie ją ominęła.
Wkroczyłam na podwyższenie drewnianego stanowiska DJ-a. DJ, młody mężczyzna w dużych rozmiarach, dostępny na mnie zmieszany. „Hej, kobieto, nie możesz być…”
Nie wystąpię. Po prostu sięgnęłam przed siebie, chwyciłam grubą wiązkę kabli audio podpiętą z jego laptopa i przekazałam je wyrwałam.
Głęboki, dudniący bas natychmiast. Nagła cisza, która zapadła nad setką gości, była absolutna, ciężka i niesamowicie niezręczna. Rozmowy urwały się pogrzebane. Głowy wydostały się. Wszystkie oczy wbiły się we mnie.
Podnieść mikrofon. Przez sekundę zawył, ostry pisk odpowiedzi zwrotnego, że kilka osób z towarzystwa skrzywiło się.
zagrożeniem martwo w oczy Beatrice. Stała zamrożona przy barze, a jej zadowolenie z siebie uśmiech powoli znika z twarzy.
„Impreza przerwana” – powiedziałem. Mój głos odbił się echem od ściany rezydencji, wzmocniony i przesiąknięty lodowatym autorytetem. „Wszyscy wkraczacie na teren prywatny. Proszę natychmiast znaleźć wyjście”.
Cichy pomruk konsternacji przetoczył się przez tłum. Twarz Beatrice pokryła się, plamistym rumieńcem. Jej ego nie wytrzymało krytyki upokorzeń. Maszerowała swobodna, otwierając usta do krzyku, zamanifestując swoją dominację przed dostępną.
„Victoria, jak śmiesz!” wrzasnęła. „Nie możesz po prostu…”
„Poza tym, Beatrice?” Przerwałam jej, mikrofon z zagłuszył jej pisk. „Ten wielomilionowy fundusz powierniczy, który dla ciebie został zarejestrowany? Właśnie został rozwiązany. Karty kredytowe w twojej torebce właśnie ważne. Jesteś całkowicie, nieodwołalnie bez grosza”.
Tłum zapomnieć o oddechu. Prawdziwy, zbiorowy wdech. Ludzie z towarzystwa odsunęli się od Beatrice, jakby ubóstwo było następstwem zakaźną.
Zanim Beatrice zadziałała, pojąć sytuację swojego dekapitacji finansowej, niebezpieczne żelazne bramy przed pozowaniem, które następuje z hukiem. Czerwone i niebieskie światło oświetliły wypielęgnowane żywopłoty, gdy trzy radiowozy wyleciały na żwirowy podjazd z piskiem opon i ostatni, ostatni dźwięk brzmiem syren.
Policjanci w kamizelkach taktycznych wyskoczyli z pojazdów, biegnąc do domu na patio.
Trzymałem mikrofon blisko ust, a mój głos nie przekraczał spokojnego, konwersacyjnego tonu. „A policja, którą słyszsz? Są u drzwi, aby cię aresztować za dotknięcie dziecka na niebezpieczeństwo i spisek w celu po napaści”.
Arogancka fasada Beatrice nie tylko zniknęła; zniknęła całkowicie. Zastąpiła ją pustka, ziejąca groźna kobieta, której cała zawartość właśnie rozprysła się w pył. Upuścił kieliszek z winem. Roztrzaskał się o taras.
„Victoria, nie! Nie, proszę zaczekać!” odpowiedziała, a jej głos załamał się, gdy dwa funkcjonariusze otoczyło ją.
„Proszę pani, proszę o obowiązki służbowe za plecy” – rozłożone kontrole, wyciągając kary stalowe kajdanki.
„Jesteśmy siostrami! Jesteśmy krwią!” – Beatrice histerycznie jęczała, wierzgając, gdy funkcjonariusze brutalnie łączyli jej nadgarstki. „Nie możesz tego robić w rodzinie!”
