W każdą niedzielę ta sama scena: moja 14-letnia córka zamyka się w swoim pokoju z chłopakiem. Uprzejmy, uśmiechnięty chłopak, zawsze nienaganny „dzień dobry, Madame”. Naprawdę nie ma na co narzekać. A jednak co tydzień mały głos w mojej głowie szepcze: „A co, jeśli zrobiło coś więcej niż tylko mówi?”
Zawsze powtarzałem sobie, że jestem otwarty, fajną mamą. Ale tamtejszej niedzieli wyobraźnia mnie opuściła. Taki scenariusz, który wszyscy sobie wymyślamy, w milczeniu, bo oboje jesteśmy ciekawi, zmartwieni… i straszny ludzki.
