Kryształowy żyrandol rzucał przyćmione, formalne światło na przestronną jadalnię wiejskiego domu moich teściów. Ostrożnie od ostatniego z wypolerowanych srebrnych widelców, bezpiecznie i precyzyjnie, z dłonią w dłoni. Uznałam, że nie można usunąć kryształów kieliszków z czasów radzieckich, dumy i mojej teściowej, Victorii. Stół, nakryty śnieżnobiałym, ukrytym haftowanym obrusem, był obrazem doskonałości. Teść Arthura obchodził sześćdziesiąte piąte urodziny i wydarzenie, które musiało być bezbłędny. Od tego mojego przetrwania.
Z końcem pokoju mój mąż, Mark, obserwował mnie. Jego ciężka dłoń na moim ramieniu, a ja nie mogę być stłumić, aby się nie wzdrygnąć. „Po co się tak ociągasz?” – powiedział przez zaciśnięte zęby, a jego usta rozciągnęły się w uśmiechu dla każdego wchodzącego gościa. „Goście już nadchodzą”.
Ten uśmiech dla nieznajomych i wojskowych stal w jego głosie dla mnie – to było typowe użycie. Machinalnie po dłoni na zaokrąglonym brzuchu, niczym podświadomą tarczę przed niewidzialnym uderzeniem. W piątym zagrożeniu zaczynam być wykluczone, ale luźna, stonowana zielona sukienka kryje w sobie szczegółowe pęcznienie naszego spodziewanego pierworodnego.
Dla świata naszego życia była bajką. Mark, dostępny z powodzeniem, syndrom głównego producenta w mieście. Ja, jego żona piękna, nauczycielka szkół podstawowych. Dziecko w drodze. Dom pełen miłości. Ale za zamkniętymi drzwiami naszych mieszkań, które rozgrywały się o wiele mniejszych historii, historia, przechowywana przez prawie siedem lat małżeństwa.
Goście przybyli w atmosferze drogich perfum i nauczch śmiechów. Victoria, była działaczką partyjną, przyzwyczajona do absolutnej kontroli nad wszystkimi, witała wszystkich perfekcyjnie wyuczonymi frazami. Czułam się, jakbym oglądała sztukę teatralną.
„Anno, kochanie!”, podeszła do mnie sąsiadka, Jean. „Jak się czujesz? Wiesz, czy to chłopiec, czy dziewczynka?”
