Drzwi otworzyły się powoli, skrzypiały, jakby nawet zawiasy wahały się, czy pokazać, co znajduje się za nimi.
A to, co zobaczyła… było zupełnie inne od tego, co przygotowywała podczas tych długich, bezsennych nocy.
Salon był całkowicie pusty.
Kanapa, na której siadali razem po kolacji, zniknęła. Stół nie był już zawalony szkolnymi rysunkami i niezapłaconymi rachunkami. Nie było już oprawionych zdjęć z urodzin, leniwych niedziel ani cichych uśmiechów.
Wszystko zniknęło.
Jakby ktoś starannie wymazał ich życie, kawałek po kawałku, pozostawiając po sobie jedynie pustą przestrzeń i echa.
Poczuła bolesny ucisk w klatce piersiowej.
“Co…?”
Słowa wyszły z jej ust, zanim zdążyła je powstrzymać, bezradna i zdezorientowana.
Wtedy za nim odezwał się głos.
“Między.”
Odwróciła się gwałtownie i instynktownie przytuliła dzieci do siebie.
To była ona.
Kobieta.
Stał tam, zachowując tę samą opanowaną postawę, ten sam stanowczy wyraz twarzy, ale coś się zmieniło.
Chłód i poczucie wyższości zniknęły.
Jak również cichą pogardę, którą czuł wcześniej.
Teraz pozostało tylko coś cięższego. Coś przyziemnego. Prawie… ludzkie.
Dzieci mocno trzymały się matki i kurczowo trzymały jej ubrania.
“Mamo… boję się…”
„Wiem” – wyszeptała, przytulając ich, choć ręce jej drżały. „Jestem tutaj”.
Wszedł do domu.
