Są chwile w życiu codziennym, które bez ostrzeżenia mogą wywrzeć na nas głęboki wpływ. Rozmowa, gest, spojrzenie… I nagle wszystko nabiera nowego wymiaru. Tak właśnie stało się z Brandalyn Mae Porter, troskliwą pielęgniarką, która poświęca swój czas opiece nad osobami starszymi. Tego dnia zamierzała po prostu pomalować paznokcie. Ale ten drobny rytuał pielęgnacyjny stał się głęboką lekcją człowieczeństwa. Proste słowa, a jednak niosące ze sobą głębokie znaczenie.
Brandalyn ustawiła swoje kolorowe buteleczki na stole, chętna, by zaoferować chwilę rozpieszczenia nowej mieszkance. Jak zwykle poprosiła kobietę o wybranie koloru lakieru do paznokci. Odpowiedź była jednak nieoczekiwana:
„Poproszę bezbarwny lakier”.
Zaintrygowana pielęgniarka odważyła się zapytać dlaczego. Starsza pani z rozbrajającą skromnością odpowiedziała cicho:
„Moje dłonie są brzydkie… Wolę ich nie pokazywać”.
Proste zdanie, ale strasznie wymowne. Za tymi słowami krył się strach przed upływem czasu, czasem surowym spojrzeniem, jakie rzucamy na siebie z upływem lat. Te dłonie, tak pełne historii, zdawały się dla niej niewidzialne.
Piękno widziane inaczej
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
