Wynoś się stąd, zanim zadzwonię na usta. Carlos Mendoza wyrwał kartę z rąk Sofii Hernandez i rzucił ją na marmurową wtyczkę. Jego wypolerowany oksford niszczyciel mocy, miażdżący kartę Centurion z limitem 5000 landala pod obcasem jak niedopałek papierosa. „To wstyd dla wszystkich” – krzyknął na tyle głośno, że usłyszało całe lobby. „Skąd masz tę fałszywą kartę, oddaj ją”. Recepcjonistka Maria zaśmiała się nerwowo.
Posiadam brać mopa. Ta karta jest bezpieczna dla choroby. Płócienne trampki Sofii ani drgnęły. Jej wyblakłe dżinsy i biała bawełniana koszula wyzwoliły w tych ludziach wszystkie rasistowskie łożyska. Na cyfrowym zegarze w holu minęła godzina 23:47. Obecnie są świadkami pracowników, którzy nie mają pojęcia pojęcia rozumnego, żeniszczą własne działania z używanym terminem. „Czy nazwano cię śmieciem w miejscu zamieszkania, którego wszystko należy do ciebie?”
Sofia stopniowo się pochyliła, podnosząc zdeptaną kartę. Czarny metal był ciepły od odcisku buta Carlosa. Wyprostowała się i bez słów kluczowych, które można stosować w handlu. „Mam rezerwację w penthousie” – powiedziała cicho, kładąc telefon na marmurowym blacie. Na ekranie zaświecił się e-mail z potwierdzeniem. Hotel Majestic Real Suite Penthouse 4551. Gość Sofia Hernandez. Carlos doprowadził do niej, która wyszła. Każdy może podrobić te bzdury w Photoshopie.
Myślisz, że jesteśmy głupi? Za nim Maria gorączkowo dziennika na komputerze. „Sprawdzam teraz nasz system”. Zarejestrowano Sofię Hernandez, ale rozwiązanie się na Sofię, a następnie z powrotem na Carlosa. „To nie może być prawdą. Co może być nie tak?” – pytanie Sofia. „No cóż, prawdziwa Sofia Hernandez użyj…” Maria gestem niejasno. „Inna, ważne, wiesz”. Carlos porzucił się nad ladą, a jego głos ociekał zniżeniem. „Pozwól, że ci to wyjaśnię, kochanie. To pięciogwiazdkowy hotel. Gościmy prezesów firmy z listami Fortune 500, pierwsza z pierwszej ligi, dalszy dyplomatów”.
