Kiedy w końcu się pojawię, mój głos zabrzmiały groźnie, absolutnym spokojem. To był spokój inżyniera budowlanego, który był niebezpieczny, że budynek musi być całkowitym zburzonym, aby zapewnić bezpieczeństwo miasta.
„Masz dwadzieścia cztery godziny” – wyjaśniłem, wpatrując się w ostrze twarz Ethana. „Jutro w południe”.
Eleanor zesztywniała, a jej łzy natychmiast wyparowały. „Co ty właśnie powiedziałeś?”
„Do jutra w południe każde pudełko, ta ohydna lampa i ta kobieta, która została usunięta z mojej posesji” – powiedziałem, dostarczonym, tnącym powietrze niczym skalpel. Skupiłem się całkowicie na mojej narzeczonej. „Jeśli ona nadal oddycha tlenem w tym domu o 12:01, Ethan, może zapewnić trwałość z pozostałości. Bo ja tego nie można stworzyć”.
Eleanor sapnęła, ściskając perły w szczerym, nieskrępowanym oburzeniu. „Nigdy nie mówi do mnie w ten sposób w domu mojego syna!”
Zrobiłam krok w jej stronę, wdzierając się w jej przestrzeń, nie mrugając nawet okiem. „To mój dom, Eleanor. Moje nazwisko widnieje w akcie własności. Mój pot jest na tych deskach podłogowych. A ty stoisz tu beze mnie”.
Nie czekałam na ripostę. Odwróciłem się do nich obojga, przeszedłem korytarzem i przeszedłem do sypialni głównej. Zamknąłem za sobą ciężkie drzwi i przekręciłem zasuwkę, aż zatrzasnęła się ostatecznie. Zwolniony po chłodnym, pomalowanym drewnie, podciągnięty pod brodę i umieszczony w ciemności.
Przez jedną bolesną, okropną noc leżałam bezsennie wpatrując się w sufit, nasłuchując stłumionych kroków dochodzących przez ścianę. Nie jest możliwe, że mężczyzna znajduje się na pokładzie przed moimi drzwiami, wybrana kobieta, matka kocha, czy kobieta, która przez trzy lata fachowo mieści się w indeksie.
Kiedy poranne słońce w końcu przebiło się przez portlandzkie chmury, rzucając szare, siniaki na sypialnię, pojawiam się drzwi.
Tekturowe pudła trwałe w korytarzach.
Weszłam do kuchni. Na marmurowej wyspie leży karteczka napisana pospiesznie przez Ethana: Poszedł z wujkiem Marcusem. Proszę, nie rób nic drastycznego, jeśli nie wrócę.
