O 15:30 mój telefon zawibrował już sześć razy.
Skończyłam czytać gazetę, zaparzyłam drugą herbatę i zaczęłam opróżniać kosz na śmieci na kuchennym stole.
Niesamowite, co można osiągnąć, kiedy nie jest się ciągle zajętym obsługą ludzi, którzy myślą, że jest się ich osobistym boyem hotelowym.
Siódmy telefon zadzwonił o 15:45.
Zamiast imienia Isabelli zobaczyłam nieznany numer.
Prawdopodobnie jej rodziców, którzy pożyczyli od kogoś telefon na lotnisku.
Pozwolę, żeby to też do ciebie dotarło.
Na zewnątrz sąsiad wieszał lampki choinkowe na ganku, a jego dzieci biegały po podwórku w typowe grudniowe popołudnia.
Zwykłe rodziny robiące zwyczajne rzeczy.
Nikt nie utknął gdzieś, czekając na kogoś, kto nigdy nie nadejdzie.
16:15
Mój telefon zaczął dzwonić i nie przestaje.
Isabella, potem nieznany numer, a potem znowu Isabella.
Bzyczenie stało się nieustanne, niczym wściekła koza przyklejona do szyby.
Poszedłem do kuchni i odłączyłem telefon stacjonarny.
Potem całkowicie wyłączyłem komórkę.
Absolutna cisza.
Zrobiłem sobie kanapkę z grillowanym serem i podgrzałem puszkę zupy pomidorowej – domowego jedzenia, na które nie pozwalałem sobie od miesięcy, bo każde euro wydane na zakupy spożywcze szło na wiązanie końca z końcem i dotowanie ich stylu życia.
Ser roztopił się na idealnie złocisty kolor. Zupa parowała w moim ulubionym kubku.
Za oknem zimowe słońce już zachodziło, rzucając długie cienie na moje podwórko.
Gdzieś po drugiej stronie miasta trzy osoby stały pewnie na parkingu lotniskowym, kłócąc się o taksówki i zastanawiając się, jak ich osobisty parkingowy miał czelność ich tam zostawić.
Ta myśl sprawiła, że moja zupa smakowała jeszcze lepiej.
O 17:00 zjadłem, włożyłem płytę do odtwarzacza i siedziałem, zastanawiając się, jaki film obejrzę.
Minęły lata, odkąd miałem cały wieczór dla siebie, nie martwiąc się o nagłe telefony z prośbą o pieniądze czy przysługi.
Miałem właśnie sięgnąć po pilota, gdy nagle rozległo się głośne walenie do drzwi wejściowych.
Nie pukam.
Dźwięk pulsujący.
Agresywne walenie, które wprawiało obraz w drżenie i zwiastowało czystą złość.
Odstawiłem herbatę i powoli ruszyłem w stronę cieśniny, świadomy, że dokładnie wiem, kogo znajdę po drugiej stronie.
Walenie stawało się coraz intensywniejsze, im bliżej byłem drzwi; każde uderzenie było silniejsze od poprzedniego.
Przez wizjer widziałem trzy postacie stojące na moim małym ganku, niczym wilki otaczające swoją ofiarę.
Otworzyłem drzwi i zobaczyłem czerwoną twarz Cody’ego Jenkinsa tuż przed sobą.
Czytaj dalej na następnej stronie.
