Trzy telefony, trzech sojuszników, trzy kroki ku wolności. Jadąc do domu przez padający śnieg, patrząc, jak światła miasta rozmywają się przez moje łzy, uświadomiłam sobie coś. Carter miał rację w jednej kwestii. Próbowałam coś kontrolować. Próbowałam kontrolować siebie, dopasować się do kształtu, którego potrzebował. Dziś wieczorem, przed wszystkimi, którzy liczyli się dla jego wizerunku, w końcu odpuściłam tę kontrolę. A tracąc ją, znalazłam coś zupełnie innego: siebie.
Rozdział 2: Nocna demolka
Zanim dotarłam do naszego budynku, śnieg zamienił się w marznący deszcz. Każda kropla uderzała w moją przednią szybę niczym maleńkie pociski rzeczywistości. Przez szklane drzwi holu widziałam Harolda przy biurku, a coś w jego postawie mówiło mi, że czekał. Zaparkowałam na wyznaczonym miejscu, numer 19F, takim samym jak nasze mieszkanie, i usiadłam na chwilę. Zbierając w sobie odwagę, by przejść przez te drzwi jak kobieta, która zaraz zniszczy sobie życie.
Harold wstał, gdy weszłam, a na jego zniszczonej twarzy malował się wyraz, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam. Po części ulga, po części smutek, jakby ktoś w końcu uciekł z płonącego budynku. „Panna Thorne” – powiedział, używając mojego panieńskiego nazwiska, bez pytania. „Dzwonił ślusarz. Jedzie na górę. Umożliwiłem jej dostęp do windy służbowej”. Zatrzymał się, wpatrując się w moją twarz. „Pozwoliłem sobie też postawić dodatkowe pudła w korytarzu, te dobre z komórki”.
Dokładnie o 22:04 pojawiła się Diana z poobijaną skrzynką z narzędziami i oczami, które widziały już zbyt wiele nocnych ucieczek. Miała może 50 lat, siwe włosy przeplatały się z siwizną, a na dłoniach odciski świadczyły o ciężkiej pracy. Nie składała pustych kondolencji ani nie zadawała zbędnych pytań. Zamiast tego uklękła przy naszych drzwiach i przesuwała palcami po zamku niczym lekarz badający pacjenta.
