Tego popołudnia wszystko się zmieniło.
Jacht sunął przez Atlantyk przy dźwiękach spokojnej muzyki, brzęku kryształowych kieliszków i grupie gości ubranych na biało, którzy świętowali urodziny Victorii, matki Liama.
Stałam przy barierce, wpatrywałam się w ciemną wodę i starałam się ignorować osądzające spojrzenia, które zawsze mi rzucano, gdy ktoś wspominał o mojej rzekomej pracy w stołówce.
Victoria pojawiła się obok mnie z zimnym uśmiechem i kieliszkiem Martini w dłoni.
„Ups” powiedziała z udawaną niespodzianką, przechylając nadgarstek.
Lepka ciecz kapała na moje sandały i brzeg lnianej sukienki.
„Posprzątaj to” – dodała z pogardą. „Jesteś przyzwyczajony do mycia podłóg w tej swojej kawiarni, prawda?”
Atlantycki wiatr uderzał mnie w twarz, a za nami wciąż grała muzyka.
Spojrzałem na Liama.
Stał kilka kroków dalej, oparty o barierkę, z importowanym piwem w ręku i ciemnymi okularami przeciwsłonecznymi zasłaniającymi jego oczy.
Wiedziałem, że słyszał wszystko.
Wiedziała, że widziała, co właśnie zrobiła jej matka.
Ale nic nie powiedział.
Nie poruszył się.
„Zadzwonię” – powiedziałem w końcu cicho, wyjmując telefon.
Richard, ojciec Liama, parsknął śmiechem i wypuścił chmurę dymu papierosowego.
„Do kogo zadzwonić?” – zapytał kpiąco. „Obsługa pokoju nie obsługuje służby”.
Pochylił się w moją stronę z uśmiechem pełnym arogancji.
—Ja jestem właścicielem tej łodzi, ty mały włóczęgo.
„Wynajęte” – odpowiedziałem cicho, nie podnosząc głosu.
Wszyscy trzej spojrzeli na mnie zdezorientowani.
