O 18:07 ktoś zapukał.
Wziąłem głęboki oddech, otworzyłem drzwi i o mało nie upuściłem tacy!
Adam.
Był moim najlepszym przyjacielem od czasów studiów. Był moim drużbą, kumplem od wędkowania i „wujkiem Adamem” mojej córki.
„Hej… stary. Wow, nie wiedziałem, że wracasz. Co za… niespodzianka!”
„Danny?!” powiedział. „Co ty…?”
Z uśmiechem otworzyłam drzwi.
„Wejdź, stary! Mój najlepszy przyjacielu! Właśnie mieliśmy jeść”.
Wyglądał na wyczerpanego. Jess wyglądała, jakby miała zaraz zemdleć. Odsunęłam się, wskazując na stół jak prezenterka teleturnieju.
„Obiad jest gorący. Nie chcę, żeby wystygł”.
Weszli za mną do środka.
„Mówiłem im, że będzie fajnie!” mruknął, nakładając ziemniaki na talerz, jakby były święta.
Adam siedział sztywno, wyraźnie spocony. Jess unikała mojego wzroku, siadając.
„Więc” – zaczęłam, siadając naprzeciwko niego. „Minęło trochę czasu. Byłeś zajęty?”
„Tak” – powiedział. „W pracy jest szaleństwo”.
„Jasne. Nie ma tu zbyt wielu ludzi, żeby nas odwiedzać, co?”
„Co to znaczy?” – zapytał Adam.
„Och, nic”. Właśnie słyszałam, że byłeś gdzieś w domu. Przyniosłeś czekoladki. Zjedliście razem kolację. Poznaliście kilka osób.
Jess rzuciła się w wir wydarzeń zbyt szybko.
« È passato solo una o due volte. Lily adora ricevere visite. Sai com’è. »
« Solo una o due volte? » chiesi.
« Forse… tre volte », urlò. « Non è stato un granché. »
« Giusto, giusto. Niente di che. Solo un tizio che passa a trovare sua figlia. »
L’aria si irrigidì. La forchetta di Jess si bloccò a metà strada verso la bocca. Adam posò il vino con mano tremante.
« D-di cosa stai parlando? » borbottò Jess.
Mi voltai verso Lily.
« Ehi, tesoro, chi è Adam? »
Ha detto.
