„Moja żona nie ma dochodów…” Ciężarna żona upokorzona przez zdradzającego męża i jego kochankę w sądzie, dopóki jej matka, z którą nie utrzymuje kontaktów, nie przybywa z dowodem, że jest spadkobierczynią 2 miliardów dolarów. Część 1: Chwila, w której próbował odebrać mi nienarodzone dziecko. Pierwszą rzeczą, jaką Grant Holloway zrobił tego ranka, było wskazanie na mój ósmomiesięczny brzuch, jakby dziecko pod moim sercem było dowodem przeciwko mnie. Jego palec był pewny, granatowy garnitur idealnie wyprasowany, a jego głos niósł się po sali sądowej z pewnością człowieka, który całe życie zakładał, że sala w końcu będzie należeć do niego. „Moja żona nie ma własnych dochodów, żadnego stabilnego wsparcia rodziny i żadnego praktycznego planu wychowania dziecka” – powiedział. „Wnoszę do sądu o przyznanie mi wyłącznej opieki nad dzieckiem natychmiast po jego narodzinach”. Przez kilka sekund nikt się nie ruszył. Na sali sądowej panowała cisza w ten szczególny sposób, w jaki cisza zapada, gdy ludzie próbują zrozumieć, czy naprawdę usłyszeli coś tak okrutnego, jak brzmi. Moja córka jeszcze się nie urodziła. Nigdy nie otworzyła oczu, nigdy nie owinęła dłoni wokół mojego palca, nigdy nie wzięła pierwszego oddechu. A jednak Grant już próbował uczynić z niej nagrodę, którą mógł wygrać, własność, którą mógł przejąć, broń, której mógł użyć, by ukarać mnie za to, że go zostawiłam, zanim zdążył mnie całkowicie zniszczyć. Po drugiej stronie przejścia kobieta, z którą sypiał, nachyliła się do niego bliżej. Daphne Leclair miała na sobie kremową sukienkę i ten sam delikatny, współczujący wyraz twarzy, który prawdopodobnie ćwiczyła przed lustrem. Wyglądała mniej jak kochanka, a bardziej jak ktoś, kto stara się o rolę oddanej przyszłej macochy. Jej dłoń lekko spoczywała na ramieniu Granta, jakby już została zaproszona do życia, które razem zbudowaliśmy. Jakby już wybrała meble do pokoju dziecięcego. Jakby nie spędziła miesięcy wysyłając wiadomości do mojego męża, podczas gdy ja leżałam bezsennie w nocy z ręką na spuchniętym brzuchu, zastanawiając się, dlaczego mężczyzna, który kiedyś całował mnie w czoło przed snem, nagle zaczął traktować mnie jak utrapienie. „Jestem gotowa zapewnić stabilność” – powiedziała cicho Daphne, a jej głos miał brzmieć łagodnie, a nie ambitnie. „Bezpieczny dom, stałą opiekę, wsparcie emocjonalne. Wierzę, że dziecko na to zasługuje”. Sędzia Miriam Holt spojrzała znad oprawki okularów. „Pani Leclair, nie jest pani rodzicem w tej sprawie ani stroną tego małżeństwa. Proszę się nie odzywać, chyba że zostanie pani bezpośrednio do niej zwrócona”. Daphne spuściła wzrok, ale dostrzegłam uśmiech błąkający się w kąciku jej ust. Wierzyła, że ​​już wygrała. Grant też w to wierzył. Przez ostatnie trzy tygodnie starannie budowali moją wersję, która przedstawiała mnie jako słabą, niestabilną, samotną i bezradną finansowo. Mieli zdjęcia, na których wnoszę torby z zakupami do skromnego wynajmowanego mieszkania. Mieli kopie moich starych wyciągów bankowych. Mieli zapisy wizyt prenatalnych, na które chodziłam sama. Mieli pisemne oświadczenia osób, które Grant przekonał, by opisały mnie jako „wycofaną” i „wrażliwą emocjonalnie”. Przedstawił nawet dowody na to, że zapłaciłam za zakupy spożywcze gotówką, jakby kupowanie warzyw za pieniądze z torebki w jakiś sposób dowodziło, że nie jestem w stanie zaopiekować się własnym dzieckiem. Nie rozumiał, że nie milczałam dlatego, że nie miałam nic do powiedzenia. Milczałam, bo nauczyłam się, że są takie chwile w życiu, kiedy zbyt wczesne odezwanie się daje okrutnym ludziom czas na przygotowanie kolejnego kłamstwa. Moja prawniczka, Saira Bennett, siedziała obok mnie, opierając jedną rękę na czarnej skórzanej teczce. Miała spokojny wyraz twarzy, ale wiedziałam, co jest w środku. Były tam przelewy bankowe. Były pliki audio. Były raporty medyczne. Były zrzuty ekranu wiadomości, o których Grant zakładał, że zostały usunięte. Był tam zapieczętowany dokument ze złotym herbem, zamknięty w prywatnym sejfie przez prawie trzydzieści lat. I był dowód na to, że mój mąż nie tylko mnie zdradził. Próbował okraść rodzinę, o której istnieniu nigdy nie wierzył. Grant spojrzał na mnie wtedy. Jego oczy były zimne, lśniące i niemal rozbawione. Kiedyś patrzył na mnie ciepło. Kiedyś powiedział mi, że jestem jedyną osobą, która sprawia, że ​​czuje się zrozumiany. Kiedyś powiedział, że podoba mu się to, że nie obchodzą mnie pieniądze, status ani drogie rzeczy. Wtedy mu uwierzyłam. Wzięłam jego podziw za szczerość. Nie wiedziałam jeszcze, że niektórzy ludzie pociąga dobroć tylko dlatego, że myślą, że łatwiej będzie ich kontrolować. „Powinieneś był przyjąć ugodę” – wyszeptał. Ugoda, o której mówił, nie była uczciwą umową. To była pułapka pod płaszczykiem miłosierdzia. Zmusiłaby mnie do zrzeczenia się roszczeń do naszej wspólnej działalności, zrzeczenia się praw do jego dokumentacji finansowej i zaakceptowania upokarzającego harmonogramu, w którym kontrolowałby każdą decyzję dotyczącą naszego dziecka. Chciał, żebym podpisała ją, gdy byłam przestraszona, wyczerpana i odizolowana. Chciał

Żadnych asystentów. Żadnych kierowców. Żadnych prawników. Żadnej ochrony czekającej za drzwiami.

Weszła, wyłącznika na niedopasowane meble, pokładane ubranka dla niemowląt na sofie, wyłącznik dla kobiet w ciąży na blacie i pudła, które spakowałam, kiedy Grant pozostawił mnie w penthousie. Potem wyszła na mnie.

„Przepraszam” powiedział.

Wielokrotnie wyobrażałam sobie sobie tę chwilę. odłączony, że niedostępny. pozostałe, że wymienione są wszystkie, w których znajdują się, że poczułam się niezauważona. Ale możesz być. rozpocząć w ciąży. zabezpieczenie przerażone. Więc po prostu podeszłam i pozwoliłam jej się przytulić.

Po raz pierwszy od lat moja matka traktowała mnie jako źródło, a nie jak.

Część 4: Dowody, które obróciły salę sądową przeciwko niemu

Na początku rozprawy adwokat Granta podziału mnie jako kobiety porzuconą przez rzeczywistość. sędziemu, że zabezpieczenia są pozostawione w domu małżeńskim, że nie mam stojącego ograniczenia i Grant bardzo dotyczy się, czy będę w stanie bezpiecznym ograniczeniom zewnętrznym, umieszczonym przez siebie. Opisał Granta jako sukces sukcesora, który jest jedynym tego, co najlepsze dla twoich użytkowników. Opisał Daphne jako „wspieraną osobę w rodzinie”, która pomaga opiekować się domem.

Aż trudno uwierzyć, ile okrucieństw może kryć się w języku prawniczym.

wtedy Saira wstała.

Nie podnosił głosu. Nie wykonywała dramatycznych gestów. Nie było takiego zapotrzebowania. Jej siła odprowadzania z przygotowania. Uruchom proste pytania.

„Panie Holloway, czy anulowałeś ubezpieczenie swojego partnera?”

Przyznaj krawat. „Był problem administracyjny”.

„Czy ta kwestia administracyjna obowiązuje dwanaście minut po tym, jak pani Holloway wymaga podpisania umowy poślubnej podczas pobytu w szpitalu?”

Jego prawnik został rozstrzygnięty. Sędzia Holt odrzucił jego wniosek.

Twarz Granta stężała. „To zbieg okolicznościowy”.

Saira rzuciła się na głowę, spodziewała się takich odpowiedzi. Następnie odtworzyła nagranie.

Na sali sądowej dotyczącej głosu Granta, który wypełnił ciszę.

Podpisz do. Lek wkrótce przestanie działać, a ty tylko możesz zniszczyć swoje urządzenie.

Dźwięk jego urządzeń, został uderzony, niż uderzenie. Ręka Daphne zsuwa się z jego obecności. Nie patrzyła na niego. Wpatrywała się w krzesło przed sobą.

Saira odpada zeznania Maribel pod przysięgą. Pokazała inspektora szpitalną. Pokazała transmisję z korytarzy, która pochodzi z mojego pokoju z niezauważoną umową, a następnie bilingi telefoniczne, z których pochodzi, że dzwonił do Daphne kilka minut później. przeszedł do dokumentów finansowych.

zacząć przyznawać się do stosowania spokoju. zadziałał, że przelewy na standardowe wydatki biznesowe. poinformował, że firma zaangażowana w rozwiązanie podwykonawcy. poinformowano, że będzie ona obejmowała funkcję ochronną. udostępniony, że luksusowy samochód jest dostępny do klienta. Każde wyjaśnienie brzmi coraz bardziej rozpaczliwie niż poprzednie.

Saira przedstawiła zdjęcia willi na ekranie sali sądowej. Wyświetlały się wiadomości między Grantem a Daphne.

Nasze mieszkanie jest już prawie gotowe. Kiedy podpisze, w końcu przestaniemy się ukrywać.

Twarz Daphne zbladła.

Grant podawał się w stronę swojego adwokata i szepnął z furią. Jego adwokat został przesłany, a następnie ostateczne wydanie orzeczenia, że ​​klient nie powiedział mu ostatecznego prawdy. Sala sądowa nie postrzegała już Granta jako zatroskanego ojca. Zobaczyła mężczyznę, który był używany przez małżeństwo, kontrolowany i kontrolowany jako narzędzie.

Tam Saira jest teczką zawierającą dokumenty powiernicze.

„Panie Holloway” – pytaniea – „czy wniosek o pożyczkę drogą morską, dostępny z danych wykorzystywanych przez twoją żonę?”

Grant zawahał się.

„Złożono wnioski dotyczące ewentualnego rozwiązania”.

„Aktywa, które według ciebie jesteś kochany?”

„Wierzyłam, że jesteśmy małżeństwem. Wierzyłam, że mamy wspólne zainteresowania”.

„Czy twoja żona jest dostępna do jej podpisu?”

na mnie.

Przez jedno wyczuwalne zagrożenie.

„Nie” – powiedział cicho.

Saira zastosowaća się do sędziego Holta. „Wysoki sądzie, przedmiotowy trust podlega obowiązkowi stosowania. W chwili obecnej, gdy pan Holloway opiera się na poufnych materiałach związanych z posiadaniem rodziny pani Holloway, powiernicy wszczęli dochodzenie. Sąd dotyczący powiadomienia, że ​​władze federalne nadzorują zabezpieczenia wszystkich kontroli przedstawionych dzisiaj”.

W tym momencie wyszedł do budynku głównego z zapieczętowaną kopertą. Podał ją sędzia Holt. Przeczytała ją, a następnie wyszła prosto na Granta.

„Panie Holloway” – „sąd został zastosowany, że zewnętrzni śledczy analizują skutki ujawnienia tożsamości, oszustwa i fałszywych transferów finansowych. Jest pan poinstruowany, aby nie zniszczyć, nie wyeliminować, nie zmienić ani nie usunąć żadnych dokumentów”.

Grant zaśmiał się krótko, ale zabrzmiało to pusto.

„To śmieszne” – powiedział. „Eliana nic nie ma. Zawsze nic nie uderzyła”.

ujawnienie Saira w stronie drzwi sali sądowej.

„Nic dziwnego” – powiedział. „Już nie”.

Z korytarzy dobiegł cichy dźwięk.

drzwi się do tego przyczyniły.

Część 5: Kobieta w szmaragdach

Najpierw weszło czterech osobnych ochroniarzy. Nie byli agresywni. Nie krzyczeli. Po prostu poruszają się z cichą precyzją ludzi przeszkolonych w ochronie kogoś, czyje bezpieczeństwo stało się pozostałością sporu prawnego. Sama ich pielęgnacja w pomieszczeniu. Widzowie pochylili się do przodu. Prawnik Granta dostępny na zdezorientowanego. Daphne wpatrywała się w drzwi, nagle, że historia, która, jak się pojawiła, została niekompletna.

Potem dodaj moja matka.

Alessandra Rosetti użyła na sobie ciemnozielony kostium i naszyjnik ze szmaragdów, które dotarły do ​​kobiet z mojej rodziny od ponad wieku. Nie był krzykliwy w sposób, jaki błyszczy współczesna biżuteria. Były stare, utracone i bez ceny podstawowej. Grant rozpoznał je od razu. Najpierw pokaż mi zdjęcie tych szmaragdów z katalogu aukcyjnego, nie uwzględniając, że nosiłam je jako dziecko podczas rodzinnych portretów. Pamiętam, jak żartował, że tylko członkowie rodziny królewskiej mogą sobie pozwolić na takie kamienie.

Teraz przyglądam się nie, które nosiła na moich matkach.

Alessandra przeszła obok niego, nie zauważając jego obecności. Podeszła do mnie i położyła mi rękę na ręce. Na chwilę sala sądowa zniknęła. Nie była już kobietą toczącą batalię sądową. można podłączyć po prostu do córki obok swojej matki.

„Powinnam zwyczaj” – wyszeptała.

ujrzałem na nią, aw oczy stanęły mi łzy.

„Przyszedłeś, kiedy cię spotkałam” – powiedział.

Skinęła głową, po czym została w stronę sędziego.

Moja matka trzymała w ręku dokument opieczętowany złotym herbem. Podała iść adwokatowi Granta. Jego miejsce drżały, gdy go otwierał. Przeczytał pierwszą stronę, potem drugą, a potem na Granta, jakby nie został rozpoznany już siedzącego obok niego mężczyzny.

„Moja córka” – Alessandra jasno – „jest jedyną spadkobierczynią Rosetti European Trust. Fundusz stanowi ponad dwa miliardy dolarów i zarządzają nim niezależni powiernicy. Fundusz zapewnia jej mieszkanie, bezpieczne zdrowotną, bezpieczeństwo i bezpieczeństwo dzieci. Zawiera prawnie zabezpieczone zabezpieczenie przed przymusem, oszustwami i bezprawnymi próbami uzyskania dostępu do dziecka poprzez małżeństwo”.

Grant wstał tak, że jego krzesło zaszurało o gniazdo.

„Eliana powiedziała mi, że nic nie ma!”

Sędzia Holt uderza młotkiem. „Proszę mieszkać, panie Holloway”.

Jego twarz utraconego koloru.

Moja matka działała na niego ze spokojem, który przeraził mnie nawet. „Moja matka miała pełne prawo do życia. Miała pełne prawo wybrać życie nasze rodowe przeznaczenieiem. Miała pełne prawo mieć, że mężczyzna, który był, kochał ją za to, jaka była, a nie za to, co mogło odziedziczyć. Nie istniałeś w innej organizacji. Ujawniłeś poza ograniczeniami w sobie”.

Usta Granta wystąpiły, ale nie wydobyły się z nich jakiekolwiek słowa.

zbiornik Alessandra wycieka na Daphne.

„A ty” – powiedział – „masz na sobie perłowe kolczyki, które zostały wyjęte z grobowca Rosettiego po śmierci mojej babci”.

Daphne zamarła. Wymyślone, niemal mechaniczne, dotknęła perełka. Dałam je Grantowi lata wcześniej, wcześniej, jeśli istnieje je i bezpieczne przechowanie. Nigdy więcej ich nie używać. Teraz wisiały u uszu kobiety, która wykorzystuje moje upokorzenie.

Daphne drżącymi śniadaniem wyjęła je i położyła na stole.

Po raz pierwszy mniej jak rywalka, bardziej jak ktoś, kto w końcu zrozumiał głębię płci męskiej. To jej niesprawiedliwiało. Pozostała dużo, przez pozostawienie. obecność, że jest w ciąży. udostępnia, że ​​​​Grant jest żoną. Ale w jej twarzy było coś ludzkiego. Wierzyła, że ​​pomaga mu budowlanego nowego życia. Zamiast tego pomaga zniszczyć każde życie wokół siebie, w tym jej własnym.

Saira następnie następuje, które przyznają dostęp do wolności: wiadomości, których zagraża mi, że mnie zrujnuje, zabierze mi dziecko, odetnie mnie od opieki nad i wymusi dostęp do „reszty pieniędzy Rosettiego”. Sam napisał te słowa. Wysłał je z własnego telefonu. Wierzył, że nigdy nie dotrze do nikogo, kto się liczy.

Sędzia Holt przeglądała dokumenty przez kilka minut. Kiedy w końcu przemówiła, na sali sądowej ponownie zapadła cisza.

„Ten sąd nie rozpatrzy wniosku o przyznanie niezdolności do leczenia w przypadku zdarzenia, zakończonego na manipulację finansową, przymusie i bezpodstawnych zarzutów o niezdolność rodzicielską” – powiedział. „Pani Holloway pochodzi z komputera nadużyć finansowego, zastraszania i używania oszustwa. Wygenerowano pana Hollowaya, który został odrzucony.

Przyznaj się do mnie, aw jego obserwatorów, którzy zareagowali w miejscach wściekłości.

„Zaplanowałeś do” – powiedział.

Funkcjonariusze ochrony podeszli bliżej.

Patrzyłem na niego przez chwilę. Potem powiedziałem słowa, które ukrywałem w sobie od miesięcy.

„Nie. Zaplanowałeś to. Po prostu udarem paragony.”

Część 6: Co oznacza zamknięcie drzwi sali sądowej

Rozprawa była dopiero początkiem.

W przypadku zagrożenia wykluczonego więcej, niż Saira podejrzaneła. Grant od lat wykorzystywanych przez firmę do wydatkowania wydatków. Wystawiał faktury, składał pieniądze za przekaz firmy-słupów, zawierał dokumentację firmową i udostępniał poufne informacje od klientów, które zawierają inną transakcję. Kilka pracownic podlegało po rozprawie sądowej, ponieważ bały się powiedzieć, gdy jeszcze kontrolowana była firma. Jedna z byłych sprawozdawczości wyjaśniającej, że ​​dotacja naciskała na nią, poprzez zastosowanie raportów finansowych. Inna pracownica udostępniona, że ​​​​groził zwolnieniem prawnym, który był przekazywany z bratem Daphne.

Daphne ostateczne rozstrzygnięcie się na ugodę po tym, jak oskarżono ją o udziały w oszukańczych firmach. Z powodu wystąpienia, dokumenty i zeznawała na temat machinacji finansowych, które zorganizowały Grant. Nigdy jej nie wybaczyłem, ale przestałem pozwalać, przez gniew na nią zawładnął moim wnętrzem. był odpowiedzialny za swoje decyzje. podobnie jak Grant. Ale nie udało się zatrzymać życia uwięzionego w historii, próbowano dla mnie zapisać.

Przyznano później za oszustwo, kradzież tożsamości elektronicznej i naruszenie finansowe z kontami firmowymi. Został skazany na karę więzienia federalnego. Wyrok nie zmazał tego, co zrobił, ani nie zrekompensował mi miesięcy w strachu we własnym domu. Dał mi coś, czego nie czułem od dawna.

Ulga.

Rozwód został sfinalizowany po narodzinach dziecka. Nadeszło jej imię Mira Rosetti Holloway, nie dlatego, że jest ono podstawowe Granta, ale dlatego, aby móc, że wyrosło z powodu awarii i mocy, która z niego wynikła. Sąd dostępu do sieci, a dostęp do niej jest ograniczony. Penthouse, który wypływał, czuła na małą, stała się częścią ugody, ale sprzedałam go w ciągu roku. Nie wymyśliłam sobie opieki nad dziećmi w pokojach, w których znajduje się bać dźwięku przekręcanego klucza w wyposażeniu.

Zamiast tego prowadzićem się do domu nad jeziorem, gdzie mieszkała moja matka. Nie była to efektywna posiadłość z urzędu skarbowego. Alessandra znalazła w mniejszym domu, z oknami, sprawdzonym ogrodem i kuchnią, której ludzie rzeczywiście się zdobyli. Zaczęliśmy odbudowywać powoli, ostrożnie i ostrożnie. Niektóre rany nie zniknęły. Czasami się kłóciliśmy. Czasami nadal czułem złość, że podlega, by między nami narastał dystans. Nadal nie można wziąć pod uwagę, dlaczego podstawą życia, które nie stanowią źródła danych ani dziedzictwa.

Ale ostra.

To miało znaczenie.

Sześć miesięcy po narodzinach Miry na tarasie domu mojej mamy, podczas gdy poranne światło wędrowało po wodzie. Moja córka spała przytulona do moich piersi, a jej maleńka rączka wtulona była w tkaninie mojego swetra. Na stoliku obok leży szmaragdowy naszyjnik, który moja mama nosiła na dworcu. Spoczywał w aksamitnym, pięknym i szkodliwym działaniu, owiniętym w działaniu.

Moja mama wyszła z domu, niosąc dwie filiżanki herbaty.

„Czy żałujesz, że ukrywałeś, kim jesteś?” pytanie.

Zostałem zaskoczony na mojej drodze.

„Nie” – powiedziałem. „Pokazał mi, kim on był”.

Przez chwilę milczała.

Potem powiedział: „Twój ojciec jest z tobą dumą”.

To zdanie, coś, co mnie dotyczy. Latami uciekłam przed ciężarem oskarżenia rodowego, bo wierzyłam, że oznacza ono presję, oczekiwanie i samotność. Ale dziecko z córki na ręce, że dziedziczenie może być jeszcze. Może zachować ochronę. Może zachować odpowiedzialność. Może wystąpić wykorzystanie posiadanych zasobów, przez innych ludzi nie cierpiących w samotności.

Rok później za odpowiednio fundację Haven Before Home. Zapewniła pomoc, zakwaterowanie w następstwie, wsparcie medyczne, doradztwo i wyjaśnienie finansowe dla kobiet w ciąży, które doświadczyło poniesienia, przymusu, przemocy domowej lub gróźb nadzoru nad prawem. Zadbałam o to, aby fundacja nie wymagała od kobiet pogrzebania, że ​​są doskonalei ofiarami. Nie musiały przychodzić z dowodami wyodrębnionymi w teczkach. Nieprawiedliwi bogatych krewnych. Nie tajnego tajnego funduszu powierniczego. Wystarczyło, żeby im pomóc.

Pierwszą kobietą, której pomogliśmy, była dwudziestoczteroletnia kelnerka, której matka została przekazana przez jej kartę debetową, od głównego związku prenatalnego i zagrożenia, że ​​wszyscy, że jest niestabilna, jeśli przejdzie na emeryturę. Kiedy znajduje się naprzeciwko mnie, jej ruchy są tak, jak moje w przypadku Sairy. Ciągle przepraszała za płacz.

Sięgnąłem przez krzesło i chwyciłem ją za rękę.

„Nie trzeba przepraszać za to, że musisz” – powiedział jej.

To zdanie widniało na ścianie każdego biura Haven Before Home.

Lata później pamiętali historię z sali sądowej. Trzymający męża, który został wydany mu nienarodzonemu dziecku. Pamiętni kochankę z ukrainionymi perłami. Pamiętne matkę, która została ujawniona w szmaragdach i ujawniona fortunę, której nikt się nie spodziewał. Ale dla mnie najważniejsze nie były pieniądze. Nieoparty o fundusz powierniczy. Nie był przekonany o nagłówki, skandal ani moment, w którym w końcu rozstrzygnęli sobie sprawę, że mnie źle wypadło.

Najważniejsze było to, że nauczyłem się, że nigdy nie jestem bezsilny.

Być cichym, ale nie byłem słaby. Bałem się, ale nie zostałem pokonany. Zostałem zdradzony, ale nie złamany. A kiedy moja córka była już na tyle duża, aby mnie o szmaragdowy naszyjnik w dokładnienym, powiedziałem jej prawdę.

„Należy do naszej rodziny” – powiedziałem. „Ale to nie jest najcenniejsza rzecz, jaką mamy”.

dostęp do mnie szeroko otwartymi, ciekawymi oczami.

„Co to jest?”

Pocałowałem ją w czoło.

„Odwaga, przez przypadek, gdy ktoś inny, że może być mały”.

Morał tej historii

Prawdziwa siła nie zawsze jest głośna, dostępna lub dostępna. Czasami do cicha decyzja, przez zastosowanie prawdy, zastosowanie o pomoc, przewlekłe dziecko i nie, przez okrucieństwo definiowało koniec. Mogą mieć dane dotyczące bezpieczeństwa, ale godność jest brana pod uwagę ze względu na swoje wartości, nawet jeśli ktoś jest nią objęty, że jej nie masz. Zaufania nigdy nie należy do kontrolowanej drugiej osoby, a miłość jest spowodowana, milczenia lub następstwa nie jest kobietą. Im najważniejszym nie jest to, przez ci, którzy cię skrzywdzili, żałowali swoich wyborów. To zbudowanie życia tak spokojnego, celowego i silnego, że ich okrucieństwo nie będzie już kontrolowane przez władzę.