Pewnego zwykłego wieczoru, bez ostrzeżenia, zdałam sobie sprawę, że Julien nie był ze mną szczery. Uczucie było natychmiastowe: gula w gardle, drżące ręce, wrażenie, że ziemia pode mną się rozpada. Poczułam się naiwna, ślepa, a przede wszystkim głęboko zraniona. Moja pierwsza reakcja była drastyczna: odejść, zakończyć wszystko, złożyć pozew o rozwód i chronić siebie i dziecko.
Ale kiedy jesteś w ciąży, nigdy nie decydujesz wyłącznie za siebie. Każdy wybór wydaje się mieć niewidoczne reperkusje dla tej małej istoty, która miała się narodzić, a ta odpowiedzialność mnie przytłaczała.
Niepokojące słowa ojca
